Chronische vermoeidheid brengt een enorme uitdaging met zich mee: hoe verdeel je je energie zonder jezelf uit te putten? Veel methodieken adviseren pacing – het zorgvuldig plannen en doseren van activiteiten. Maar is pacing wel de beste weg naar herstel? Of houdt het je juist gevangen in een patroon van angst en beperking?
Pacing betekent dat je activiteiten afstemt op je energieniveau, zodat je overbelasting voorkomt. Het idee klinkt logisch: minder pieken en dalen, meer balans. Maar in de praktijk kan pacing een valkuil worden. Als je voortdurend bezig bent met sparen en vermijden, ligt je focus op gevaar. Je brein blijft alert op wat mis kan gaan, en dat activeert juist stressmechanismen.
Wanneer je aandacht steeds gericht is op klachten en beperkingen, denkt je brein dat je lichaam in gevaar is. Het schakelt over naar automatische patronen van het lagere brein – overleven in plaats van leven. Je hogere cognitieve functies, die nodig zijn voor herstel en groei, komen op de achtergrond. Resultaat? Je blijft hangen in vermijding en angst.
Herstel begint met een verschuiving van focus: van ziekte naar gezondheid. Vraag jezelf af:
Wat wil ik? Wat heb ik nodig om te herstellen?
In plaats van tellen, plannen en controleren, richt je je op momenten waarop het goed voelt. Vier kleine successen. Geniet van een wandeling, luister naar muziek, kijk naar de lucht. Afleiding is geen vlucht, maar een krachtig signaal aan je brein: het is veilig.
Observeer ontspanning: Leer herkennen wanneer je lichaam relaxed aanvoelt. Doe zonder angst: Activiteiten zijn niet gevaarlijk als je lichaam aangeeft dat het kan. Laat los: Je hoeft geen stappen te tellen of rigide schema’s te volgen. Vier de ups: Zelfs als je daarna rust nodig hebt, bekijk het positief: ik heb het gedaan!
Pacing kan nuttig zijn als hulpmiddel, maar niet als levensstijl. Herstel vraagt om vertrouwen, flexibiliteit en een focus op gezondheid. Hoe meer je brein ervaart dat het veilig is, hoe sneller je hogere functies weer actief worden – en dat is de sleutel tot vooruitgang.
Hou een dagboek bij: Schrijf op waar je aandacht naartoe gaat. Merk je dat je vooral denkt aan klachten? Verleg je focus bewust naar momenten waarop het goed voelt.
Vier kleine successen: Een korte wandeling, een gesprek, een lachmoment – alles telt. Benoem het en wees trots.
Zoek afleiding buiten jezelf: Kijk naar de lucht, luister naar muziek, voel de regen. Afleiding geeft je brein een signaal van veiligheid.
Doe wat veilig voelt: Forceer niets. Als je lichaam aangeeft dat het kan, doe het zonder angst en zonder rigide planning.
Stop met tellen en controleren: Geen stappen tellen, geen strakke schema’s. Herstel is geen wiskunde, maar vertrouwen.
Focus op ontspanning: Leer herkennen wanneer je lichaam relaxed aanvoelt. Dat is je kompas.
Vraag hulp: Jij bent prioriteit. Het is oké om steun te vragen.
Focus op de ups, niet op de crashes: Zelfs als je daarna moet rusten, bekijk het positief: ik heb het gedaan!
Publicatie: 17/01/2026Terug naar nieuwsoverzicht
